توسط : «وقت سینما»/ کسری مجد: سریال‌های تاریخ معاصر اصولاً برای بازیگران چالشی جدی محسوب می‌شوند. بازیگران در چنین فضایی جدا از ظرفیت‌های فیلمنامه و شیوه هدایت کارگردان، باید از آموخته‌های ذهنی و خلاقیت‌های فردی نیز بهره ببرند.
در سریال «دیوار دفاعی» به کارگردانی احمد کاوری، برای باورپذیری زیست مقطع بعد از ملی شدن صنعت نفت و دغدغه‌های معیشتی کارگران در دهه‌های بیست و سی شمسی، با طراحی لباس‌هایی که مشخصاً طبقه اجتماعی افراد اعم از قشر کارگر را معرفی می‌کنند و آکسسوار صحنه، شاهد خطوط مشی متنوعی از سوی بازیگران نیز هستیم.
به موازات مباحث ملی‌گرایانه، قضیه فوتبال بازی کردن کارگران با انگلیسی‌ها، شبیه به تم اصلی فیلم «فرار به سوی پیروزی»، ساخته سال 1981 جان هیوستون درآمده.
«دیوار دفاعی» اما در زمینه بازی‌ها نکات چشمگیری دارد. بهرام ابراهیمی به نقش «ﻣﺴﺘﺮ ﺟﯿﮑﺎﮎ»، باطمأنینه است. شخصیت را از فیلتر ذهنی عبور می‌دهد، تعریف برایش در نظر می‌گیرد و بیان و ادبیاتش را می‌چیند. سید مهرداد ضیایی در هیبت افراد بانفوذ زیاد ظاهر شده و اینجا تاکتیک قبلی را در ریتم آرام، نگاه مبهم و در عین حال تهدید‌آمیز تکرار کرده.
کاوه سماک‌باشی در نقش «مراد» یکی از ضد قهرمان‌های جذاب است. جوانی که فیلمنامه اطلاعات چندانی از او نمی‌دهد. سماک‌باشی، آگاهانه نقش را طوری بازی کرده که مقتضیات قصه و توییست‌ها (پیچش داستانی) رعایت و در پیشرفت ماجرا به مرور، ابعاد شخصیت بازنمایی شود. مراد به ظاهر از طبقه فرودست و قشر کارگر است، اما مشخصاً در گفتار و رفتار، چیزی فراتر از این را به نمایش می‌گذارد.
انتخاب درست بازیگری مثل سماک‌باشی که استیل و بیان او برای این پرسوناژ حسابی گمراه‌کننده و چالش‌برانگیز است، عمداً موجب شده تا تماشاگر برای شناخت او دچار تردید باشد. گویی اینجا او خباثت و سیاست‌ورزی را در پس نگاه‌های مرموز و خیره و مکث‌های کشدار میان کلام به قصد اثرگذاری جملات، پس پرده پنهان نگاه داشته.
سماک‌باشی اکت اضافی ندارد. اوج و فرود و سیر تحول شخصیت را در بازی‌اش ریز به ریز طراحی و اصولی و تکنیکی اجرا کرده. گاه با یک نگاه تند یا آکسان‌گذاری روی یک کلمه، پیامی پنهان را مخابره می‌کند. سکوت‌های او در تندی سایر شخصیت‌ها از جمله سکانس پرخاش صاحب قهوه‌خانه (علیرضا استادی) در قسمت اخیر و خلاصه کردن واکنش به جنس نگاه، از جمله همین موارد است. امیرضا دلاوری نیز بازی متعادلی دارد. «دیوار دفاعی» با تکیه به بازی‌های درست، دست کم در بخش بازیگری قابل توجه است.
