توسط : «وقت سینما»: «اعتراف می‌کنم» محصول پلتفرمی جدید شبکه نمایش خانگی به تهیه‌کنندگی رضا فتح‌اللهی‌پور و نیما حسنی‌نسب به پایان کار خود رسید. مجموعه‌ای که به نظر می‌رسد با توجه به بازخوردها نسبتاً مثبتی که از بینندگان و منتقدان گرفته، فصل دومی داشته باشد. حتی در قسمت آخر سریال، ظن این تقویت می‌شد که قرار است علی مصفا هم در قالب یکی از اعضای تیم پیگیر پرونده‌های ناتمام، در دنباله سریال حضور یابد که با چرخش غافلگیرکننده داستان، این احتمال از بین رفت.
البته شاید یکی از مشکلات اساسی سریال، محکوم شدن نهایی اغلب شخصیت‌های مظنون در قصه‌های متفاوت بود که موجب می‌شد احتمال بی‌گناه بودن آن‌ها از همان ابتدا از سوی بیننده کنار گذاشته شود.
ضمن این‌که در برخی قسمت‌ها، به‌ویژه قسمت‌هایی با حضور بازیگران مهمانی چون بابک حمیدیان و حامد بهداد، بازی‌ها آن‌چنان درخور و رضایت‌بخش نبود که انتظار می‌رفت.
از سویی در برخی قسمت‌ها، به‌ویژه قسمت مربوط به مریم سعادت، شاهد بازی‌های چشمگیر و درگیرکننده‌ای بودیم که کیفیت کل کار را نسبت به بقیه بخش‌ها بالاتر می‌برد.
در میان بازیگران ثابت نیز جدا از ساختارشکنی در طراحی گریم پوریا پورسرخ، باید به بازی دارای اوج و فرود مناسب و تکنیکی مهدی هاشمی اشاه کرد که نقش «جهانگیر شایگان» را جانانه به تصویر کشید. آن هم با وجود زمان اندکی که در کوتاهی قسمت‌های سریال در اختیار داشته.
«اعتراف می‌کنم» با این حال مخاطبان صبورتری را می‌طلبید که فضای خسته‌کننده و محصور لوکیشن را تاب بیاورند و گوششان بدهکار شنیدن دیالوگ‌های ممتد باشد.
«اعتراف می‌کنم» به عنوان یک سریال آنتولوژی که در هر قسمت شخصیت، بازیگران و حتی لوکیشن‌های متفاوت دارد، تجربه‌ای هر چند الهام گرفته از یک نمونه خارجی، اما متفاوت و قابل بحث است.
اگر بیننده «اعتراف می‌کنم» بودید، برای «وقت سینما» از کم و کیف سریال بنویسید و آن دسته از ویژگی‌هایش که پسندیدید و این‌که آیا مایل به تماشای فصل دوم احتمالی آن هستید یا خیر.
