توسط : «وقت سینما»/ البرز کوشیار: داد و فریاد مدام، شوخی‌های بی‌مزه، تخفیف و تمسخر مشکلات مردم، قصه‌های حوصله سر بر و شخصیت‌های ناپرورده، تنها مشکلات سریال این شب‌های شبکه سه نیستند.
«نسخه آزمایشی» در خوش‌بینانه‌ترین حالت، کپی دست‌چندم و کسالت‌بار سریال «مسافران» رامبد جوان است. منتها سریال جوان در اواخر دهه هشتاد با فیلمنامه‌ای زیر نظر پیمان قاسم‌خانی، سرشار از ایده‌های ناب و جسورانه بود؛ در زمانه‌ای که حرفی از هوش مصنوعی به شیوه نوینش نبود.
سریال مسعود اطیابی اما با دست و پایی بسته و استعداد کمرنگ برای طراحی شوخی‌های خلاقانه، حرف تازه‌ای برای مخاطب قرن جدید ندارد. بدتر اینکه تلاش کرده با گنجاندن پیام‌های اخلاقی و کدهای پندآموز لابه‌لای دیالوگ‌ها، این نقیصه را به عقب براند و فرهنگ‌گرا به نظر برسد. اقدامی سفارشی تا از شدت مفاهیم اخلاقی و فرهنگی، مورد عنایت مدیران فعلی تلویزیون قرار گیرد!
یک خانواده رباتیک جایگزین فضایی‌های «مسافران» شده‌اند. گویا قرار بوده تضاد حاصل از برخورد ربات‌های خشک با خانواده واقعی، شوخی‌های جالب و امروزی‌پسند شکل دهد، اما دقیقاً سریال از لحظه رویارویی خانواده با ربات‌ها به دامن کلیشه می‌افتد. حال آنکه در دو قسمت اول، روند کمدی قابل هضم می‌نمود. مضامینی مثل دوست‌یابی، خواستگاری، چشم‌وهمچشمی، نحوه برخورد با همسر،تعارف و رسوم یا کاربرد اصطلاحات، چیزهایی نیستند که درست در ساختار پیرنگ قرار گرفته باشند.
«تو خوبی» گفتن دو زن، پارچه‌های پرده خانه که بدل به انواع پوشاک برای خانواده شده، موضع‌گیری مدام دختر رباتی نسبت به خواستگار و در مقابل علاقه دختر دیگر به ازدواج و… از فرط تکرار بی‌مزه شده‌اند. این شوخی‌های ریز در بافت قصه پرورش نیافته‌اند.
ضمن اینکه قصه فرعی دو دزد ابله سریال، کمکی به بارور شدن داستان اصلی نکرده. همچنین بازی‌های به‌شدت تصنعی بازیگران، بویژه در نقش ربات، ضربه مضاعفی به سریال زده.
بدتر از این‌ها تمسخر مشکلات اقتصادی مردم و تخفیف آن در حد مسائل مضحک، آن هم در وفور تورم این روزهاست. جایی که در میوه‌فروشی، «رضا» (محمد نادری) با زنی مثلاً مستضعف مواجه می‌شود که با سوءاستفاده می‌خواهد میوه‌های گرانقیمت را با پول او بخرد یا برخوردش با پیرمردی ظاهراً از قشر متوسط که میوه‌های نامتعارف استوایی خریده. همچنین تأکید روی صد میلیون پول خانواده به عنوان مبلغی هنگفت که مشخصاً ارتباطی با واقعیت‌های اقتصادی جامعه ندارد و ریاکارانه جلوه می‌کند تا کمدی.
در کل «نسخه آزمایشی»، فانتزی درنیامده و لوسی است که نمی‌خنداند.
